وقت خلوت با خودته، وقت ساختن آینده‌ات با کنکور

​​امسال، وقتِ خلوت با خودت است

یکی از بزرگ‌ترین چالش‌هایی که دانش‌آموزان در سال کنکور با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند، موضوع «ارتباط» است. منظورم فقط چت‌های طولانی یا بیرون رفتن‌های وقت‌وبی‌وقت نیست؛ منظورم درگیر شدنِ روح و فکر در یک رابطه‌ی عاطفی یا وابستگی‌های جدید است. شاید در نگاه اول به نظر برسد که داشتن یک همراهِ صمیمی می‌تواند در این مسیرِ سخت به آدم انگیزه بدهد، اما واقعیتِ کنکور، به‌خصوص کنکور هنر، چیز دیگری می‌گوید.

​کنکور، یک پروژه‌ی «تک‌نفره» است

​درس خواندن برای کنکور، برخلاف کارهای تیمی، یک مسیر کاملاً انفرادی است. تو هستی و کتاب‌هایت و ذهنی که باید برای ساعت‌ها تمرکز تربیت شود. وقتی پای یک رابطه‌ی عاطفی وسط می‌آید، ناخودآگاه بخشی از ظرفیت ذهنی تو اشغال می‌شود. ذهنِ آدمیزاد شبیه به یک سیستم با حافظه‌ی محدود است؛ وقتی مدام درگیر این باشی که «او الان چه حسی دارد؟»، «چرا جواب پیامم را نداد؟» یا «فردا چه بپوشم که بهتر به نظر برسم؟»، در واقع داری از سهمِ یادگیری‌ات کم می‌کنی.

​نوسان‌هایی که ترمزِ تو هستند

​بزرگترین دشمنِ یک کنکوری، نوسان است. یک روز حالت عالی است و ۱۰ ساعت درس می‌خوانی، اما فردا به خاطر یک دلخوری کوچک یا یک سوءتفاهم در رابطه، کلاً از مسیر خارج می‌شوی و حتی نمی‌توانی کتاب را باز کنی. در سال کنکور، تو بیش از هر چیز به «ثبات» نیاز داری. رابطه‌ها ذاتا پر از اوج و فرود هستند. این هیجانات، چه مثبت و چه منفی، تمرکزِ عمیق تو را به هم می‌زنند. ما در «هنریون» معتقدیم که امسال، ذهن تو باید مثل یک دریاچه‌ی آرام باشد تا بتوانی تصاویر و مفاهیم سخت را در آن ثبت کنی؛ هر سنگی که با یک رابطه‌ی جدید به این دریاچه بیندازی، موج‌هایی ایجاد می‌کند که تا ساعت‌ها آرام نمی‌شوند.

​توهمِ انگیزه

​خیلی‌ها می‌گویند: «ما به هم قول داده‌ایم با هم درس بخوانیم و به هم انگیزه بدهیم.» اما حقیقت این است که این نوع انگیزه‌ها معمولاً موقتی هستند. انگیزه‌ی واقعی باید از درونِ خودت بجوشد. تکیه دادن به یک نفر دیگر برای ادامه دادن، مثل این است که بخواهی با عصای کسی دیگر بدوی. اگر روزی آن شخص نباشد یا رابطه‌تان سرد شود، تمامِ کاخِ انگیزه‌ی تو هم فرو می‌ریزد. سال کنکور، زمانِ تمرینِ «خوداتکایی» است.

​فرصتی برای کشفِ خودت

​به جای اینکه این دوری از روابط را یک «محرومیت» ببینی، به چشم یک «فرصت» به آن نگاه کن. امسال تنها سالی است که تو اجازه داری و اصلاً «باید» خودخواه باشی. این خلوت و تنهایی، به تو فرصت می‌دهد که علایقِ هنری‌ات را عمیق‌تر بشناسی و با توانایی‌هایت روبه‌رو شوی. هنرمندان بزرگ همواره بخش زیادی از عمرشان را در خلوت گذرانده‌اند تا بتوانند چیزی ارزشمند خلق کنند. کنکور هنر هم اولین پروژه‌ی جدیِ زندگی توست که نیاز به این خلوتِ مقدس دارد.

دوستِ من، آدم‌ها و رابطه‌ها تمام نمی‌شوند. بعد از کنکور، فرصت‌های بی‌شماری برای معاشرت و شروع ارتباطات جدید وجود دارد، اما فرصتِ کنکور و ساختنِ آینده‌ی تحصیلی‌ات، تکرارنشدنی است. امسال، دایره‌ی ارتباطاتت را کوچک نگه دار، گوشی‌ات را دورتر بگذار و اجازه بده تمامِ انرژی‌ات صرفِ ساختنِ کسی شود که قرار است در آینده به او افتخار کنی.